10 april 2007

A case of High Fidelity

Eindelijk heb ik het klassieke boek High Fidelity in huis en kan ik de woorden van Nick Hornby tot me nemen. De film vond ik een van de beste films over break-ups en popmuziek; de filmbeelden lijken echter de leeservaring te overheersen.

Het boek van Hornby is een feest van herkenning, want ik heb de film van Stephen Frears meerdere malen gezien. Hele scènes en dialoog zijn woord voor woord uit het boek overgenomen. Daarmee is de film getrouw aan het bronmateriaal. Ook al is de setting in de flick Chicago en niet Londen. Mijn enthousiasme neemt met iedere bladzijde toe.

Maar terwijl ik bekende scènes teruglees, kan ik me niet aan het feit ontrekken dat ik tijdens het lezen de film voor me zie. Wanneer Rob, Barry en Dick vol bewondering naar Marie LaSalle kijken die haar nummers op het podium zingt, zie ik niet Marie maar Lisa Bonet voor me die de rol speelt in Stephen Frears’ film. Rob, Barry en Dick zijn ook John Cusack, Jack Black en Todd Louiso. Het maakt dus niet uit hoe Hornby ze heeft omschreven, het is Frears’ visie die zich aan mijn geestesoog opdringt. (Zelfs bij scènes die niet in de film voorkomen.)

Hornby beschrijft Marie LaSalle als volgt: ‘Marie is pretty, in that nearly cross-eyed American way – she looks like a slightly plumper, post-Partridge Family, pre-LA Law Susan Dey’(links). Ze ziet er dus eigenlijk helemaal niet uit als Lisa Bonet (rechts). Niet dat ik het erg vind om Bonet voor me te zien overigens. Geen echt hoogstaande actrice, maar een mooie en sympathieke vrouw. Mensen klagen vaak dat ze liever eerst het boek lezen voordat ze de verfilming zien, want dan kunnen ze het verhaal vormen in hun hoofd. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden, en maakt bovendien alles 100% concreet. Dat mag dan waar zijn, ik heb er in het geval van High Fidelity geen problemen mee.

Ik leg het boek naast me neer en bedenk me dat het eigenlijk niet uitmaakt dat ik in mijn hoofd iets anders construeer dan Hornby ooit heeft geschreven. Wat ik zie is het verlengde van zijn visie, vermengd met de elementen die de filmregisseur heeft toegevoegd. Het ervaren van een boek is altijd een collaboratie tussen auteur en lezer. Die neemt het geschrevene en maakt er zijn eigen ding van. Daar is nu alleen de filmtekst bijgekomen, wat het materiaal – wat mij betreft – alleen maar rijker maakt.

Zie ook: Tenacious D in The Pick of Destiny.

2 opmerkingen:

Menno zei

Hey Mike,
High Fidelity is zeker ook een van mijn all-time favorite films. zijn liefde voor (ex-)vriendin en de muziek is verschrikkelijk mooi verteld en herkenbaar. Weet zeker dat het acteerwerk van o.a. Black en Cusack een belangrijke factor waren in de totstandkoming van dit meesterwerkje. Ach, alles klopt gewoon aan de film.
Weet echter niet of ik het boek nog wil lezen. Daarvoor is de film me inmiddels te dierbaar. Heb daarom een paar jaar geleden wel een ander boek van hem gekocht: '31 songs', waarin hij gepassioneerd over 31 van zijn belangrijkste (pop)liedjes schrijft. Inspirerend, vrolijkmakend en een must voor een beetje muziekliefhebber. Ook een aanrader dus.

Mike's Webs zei

@Menno: 31 songs klinkt als een interessant boek. Ik vond zelf About a Boy (het eerste boek dat ik van Hornby las) ook erg goed. Ik kan je, ondanks je gevoelens voor de film die ik geheel begrijp, toch aanraden het boek High Fidelity te lezen. Het stond bij mij de filmervaring in ieder geval niet in de weg - sterker nog: ga dit weekend de film nog een keer zien.:)