30 januari 2009

Op zoek naar mijn plekje in niemandsland

Ik ben al een tijdje op zoek naar een nieuwe woning, die hopelijk ergens in de Randstad staat: een prettige plek om te toeven, te schrijven, te lezen, te werken en visite te ontvangen. Hoeft niet groot te zijn. Gewoon, groot genoeg.

Nu sta ik al een paar jaar ingeschreven bij Woningnet Amsterdam. Nu zal de Amsterdammer wel grinniken: 'Een paar jaar, dan kun je nog wel even wachten maatje.' Inderdaad, daarom heb ik het risico gespreid door me ook in Utrecht in te schrijven. Ik hoor het hoongelach van de Domstadbewoners al. 'Ha! In Utrecht wonen is al bijna net zo moeilijk als een woning in Amsterdam vinden. Nee, nóg moeilijker!'

Daarom dacht ik laatst: misschien moet ik niet zo groot denken. Weesp is ook leuk. Heb ik gehoord. Maar Hilversum is ook prima, of iets leuks daartussen.

It sounds interesting...
Ja beste lezer, u begrijpt het al: ik heb haast met verhuizen. Waarom? Mijn huidige appartement heeft mij 12 jaar trouw van onderdak voorzien, maar het is mooi geweest. Ik ben de oudste bewoner van dit pand. Niet dat dit zo erg is, maar ik wil ook wel eens in mijn huiskamer zitten zonder de buren woordelijk te kunnen volgen. Om nog maar te zwijgen van de borrelende waterpijpen die geregeld kletterend water vervoeren. Ik zou dit huis dan ook niet aanraden aan mensen met een kleine blaas. Wel aan iemand die van de hypnotiserende werking van een zoemend afzuigsysteem houdt overigens. Die kan zijn lol op in de woonkamer.

Daarbij wil ik dichter bij het werk gaan wonen. In de Randstad dus, niet er buiten. En - hier komt het - mocht jij, beste lezer, nog iets horen, weten, vermoeden van een leuke huurwoning... schroom niet om even te mailen:

De tip die leidt tot het door mij betrekken van een nieuwe huurwoning, levert de tipgever 100 euro op!

Ik hoor het hoongelach alweer op de achtergrond: 'Ga maar achteraan staan, ik heb al tien mensen op mijn lijstje die ook graag iets van me willen horen als er iets vrij komt.'

Ongetwijfeld, maar niet geschoten is altijd mis.

Lees ook:

Lees verder>>

28 januari 2009

Schrijfblog: Weerwoordfestival gaat van start

De komende dagen ben ik op en rond het Leidseplein te Amsterdam te vinden. Nee, ik ben niet een straatact begonnen in de hoop mijn freelance inkomen aan te vullen: het is weer tijd voor het Weerwoordfestival. Weerwoord, wat is dat? Vraagt de nieuwsgierige lezer zich misschien af.

Tijdens dit festival worden de poëzie, de literatuur en het vrije woord gevierd. Op uitnodiging van het Weerwoordfestival schrijven en brengen dichters en denkers, auteurs en filosofen hun schurend en polemisch weerwoord aan de wereld. Het festival speelt zich traditioneel af rondom het Leidseplein, met evenementen in onder meer De Balie, Paradiso en de Melkweg. Volgens de organisatie van Weerwoord weerspiegelt het programma: 'het rumoer van het Leidseplein, de verscheidenheid van de theaters en het debat in stad en land. Vijf dagen lang biedt het festival lezingen, interviews, debatten, concerten, films en theatervoorstellingen.'

Vanavond begint het feest met Het gedichtenbal in Paradiso. Ik kijk in het bijzonder uit naar Het Ultieme Weerwoord? aanstaande zondag in De Melkweg. Ilja Leonard Pfeiffer, Joost Zwagerman en Remco Campert & Cees Nooteboom zullen daar optreden. En als laatste maar zeker niet als minste act, zal Ellen ten Damme liedjes zingen met teksten van Ilja Pfeiffer.

Campert de wildplakkerd
Als teaser werd eerder deze maand onderstaande video op het internet gezet. Remco Campert die wild aan het plakken is. Wat een kwajongen is hij toch.

Lees verder>>

26 januari 2009

Video: De wereld van Hallie Lama

Absurde en droge humor, gekke mannetjes met een overwegend gewelddadige inslag en een vrouwentekort - dat zijn de ingrediënten van de cartoonwereld van Hallie Lama. In deze video een onthullend gesprek met de cartoonist én de creatie van een nieuwe cartoon gevolgd van schets tot publicatie.

Meer Hallie Lama vind je op zijn eigen site. Lees ook Making the video: Op stap met Hallie Lama.

Deze video zag als eerste het licht op EeuwigWeekend.nl.

Bekijk ook:

Lees verder>>

25 januari 2009

Making the video: Op pad met Hallie Lama

Mensen met originele ideeën, met slimme observaties en mensen met een aparte tekenstijl spreken me erg aan. De lui die boven het maaiveld uitsteken. De mensen die hun creativiteit koesteren en inzetten om een boodschap over te brengen, om te vermaken, of om de vele gedachten die in hun hoofd ronddolen een plek te geven voordat ze er gek van worden. Daarom voer ik graag gesprekken met kunstenaars – filmmakers, stripmakers, schilders, schrijvers...

Laatst was ik een dagje in Hillywood – het mediacentrum van de Lage Landen – om vriend en cartoonist Hallie Lama eens aan de tand te voelen. Niet letterlijk natuurlijk, dat laat ik liever aan zijn tandarts over. Het moet ergens in september vorig jaar geweest zijn dat het idee om over Lama eens een videootje te maken in mijn hoofd schoot. Door wederzijdse drukke agenda's was het er nog niet van gekomen. Tot die kalme dinsdag in januari.

Onbeschaamd en onbevangen
Het interview vond plaats in de woon- en werkkamer van de heer Lama. Hallie was ontspannen en zat lekker op zijn praatstoel. De anekdotes die ik wilde horen kwamen ter sprake.

Het mooie van mijn vak is dat je, door de bescherming van de camera, alles kunt vragen wat je ooit al eens van je onderwerp hebt willen weten. Nu ben ik al een tijd bekend met het werk van Lama en hadden we elkaar hier al vaker over gesproken, maar in een interview heb je de kans om eens rustig in te gaan op die onderwerpen waar je normaliter vaak alleen terloops over spreekt.

Na het interview tekende Hallie in de voor zijn tekenstijl typerende snelheid een cartoon. Daarna was het tijd voor locatiebezoek. We begonnen in zijn stamkroeg in het Hilversumse. De plek waar hij menig biertje doorslikt, maar ook veel gesprekken voert met stamgasten en vreemde kerels die spontaan naast hem komen zitten om hun levensgeschiedenis uit de doeken doen. De bezoekers van het café bleken menigmaal een rijke bron voor cartoons te zijn.

Cartoon: Hallie Lama.


Magie der cinema

Later op de avond bezochten we Hallies werkplek: een van de filmtheaters alwaar hij al zo'n negen jaar dienst doet als operateur. Films mogen draaien is een mooi beroep. De operateur is als het ware degene die de magie die cinema is, namelijk het tot leven blazen van 24 beeldjes per seconden, tot uitvoering brengt.

Hallie zette geroutineerd de projectoren aan en liet me terloops de agenda in de cabine zien. Deze stond vol met, hoe kan het ook anders, Lama-krabbels. Behalve de weken dat hij met vakantie was, die waren vrijwel blanco.

Kill your darlings, darling
Met een tape vol bruikbaar materiaal reed ik die avond weer richting huis. De montage van de video verliep zonder noemenswaardige problemen. Hoewel, er zijn altijd van die momenten dat je even door de zure appel heen moet bijten: het loggen van het materiaal is een saai doch noodzakelijk werkje. Een ander lastig moment is wanneer je besluit dat die leuke anekdote toch uit de video moet omdat ze te lang is. Zoals Lama's verhaal over zijn belevenissen op de kunstacademie. Mooi materiaal, maar online video's mogen nu eenmaal niet te lang duren. Wat mij betreft is vijf minuten lang genoeg. Maar over het maken van online video's binnenkort meer.

Terwijl Mackie de video aan het renderen was, bedacht ik me dat dit de zoveelste video over strips was die ik in een korte tijd maakte. Met veel plezier overigens, maar het wordt tijd om de cameralens eens op een andersoortige creatieveling te richten. De volgende keer misschien een schrijver ondervragen.

Het resultaat is binnenkort op EeuwigWeekend.nl en Mike's Webs te zien.

Lees verder>>

24 januari 2009

Opbeurende feedback

In veel gevallen schrijf ik om mijn eigen nieuwsgierigheid te stillen. En hoewel ik niet primair schrijf om reacties te genereren, kunnen positieve reacties natuurlijk wel motiverend werken. In de VPRO Gids van deze week staat onderstaande ingezonden brief waarin mijn recente artikel 'Zelfbeeld van het beeldverhaal' wordt vermeld. Vond het erg opbeurend om deze reactie te lezen. Ze maakte mijn dag weer goed.

Klik op het plaatje voor vergroting.


Met dank aan Mennomail die me op de brief wees.

Lees ook:

Lees verder>>

22 januari 2009

Video: Jean-Marc van Tol wil Jezus verstrippen

Recent sprak ik met stripmaker Jean-Marc van Tol, bekend van onder andere Fokke & Sukke. In het interview spreekt Van Tol over zijn wens ooit een graphic novel over Jezus te maken. Ook legt hij uit waarom Fokke & Sukke weinig succes hebben in het buitenland en waarom het zo slecht gaat met de strip in Nederland.

Over Fokke & Sukke: 'Zo'n succes als we in Nederland zijn, zijn we niet eens in Vlaanderen!'

Kortom: kijken die video!

Deze video heb ik gemaakt met medewerking van FaceCulture. Het interview verscheen natuurlijk ook op EeuwigWeekend.nl én op Nu.nl.

Lees ook:

Lees verder>>

21 januari 2009

'Afvallen is een keuze'

Nee, nee. Mike's Webs is niet opeens een gezondheidsblog geworden. Maar deze tekst van Gerard Sombroek - mijn partner in crime van de rubriek kuttent.nl - wilde ik jullie niet onthouden. Daarbij leek het me wel gepast voor iedereen die als goed voornemen het kwijtraken van enkele kilo's heeft. Volgens Sombroek is afvallen een kwestie van ervoor kiezen. Als het om kilo's kwijtraken gaat is hij ervaringsdeskundige. Gerard woog ooit meer dan 126 kilo. Tegenwoordig weegt hij 95 kilo en is van zijn zwaarwichtige verleden weinig terug te zien: hij ziet er naar eigen zeggen afgetraind uit. Maar dat vergt een gedisciplineerd voedingspatroon en levensstijl, zoals hij hieronder beschrijft.

Maar al te vaak hoor ik mensen klagen over een dieet. Dat ze alles al geprobeerd hebben en dat niets werkt. Dan komt er weer een nieuwe hype zoals bijvoorbeeld Sonja Bakker, en dan gaan ze daar weer helemaal voor. Totdat ze dat weer laten verslappen en dan worden ze weer moddervet. Nee, nee.... Niks werkt.

Wondermiddelen bestaan niet
Nu ben ik zelf geen fan van Sonja Bakker, maar ik ben sowieso een tegenstander van allerlei dieet-hypes. Een hoop mensen willen namelijk een wondermiddel. Gewoon vreten wat je wilt, en dan effe een paar weken dieten en daarna weer jezelf volgooien. Ja... Zo werkt het dus niet hè!

Als je te dik bent, of beter gezegd, als je jezelf te dik vindt - want het belangrijkste is natuurlijk dat je lekker in je vel zit - dan zul je er wat aan moeten doen. In deze tekst ga ik er voor het gemak van uit dat je ook echt te dik bent en niet aan enge eetstoornissen lijdt. Als je wilt afvallen moet je PERMANENT je levensstijl veranderen. Dat vereist wilskracht, discipline, en vooral je EIGEN KEUZE. Het laatste wat je moet doen is afvallen omdat het moet van anderen. Afvallen doe je voor jezelf en voor niemand anders. Is het niet voor jezelf, dan ga je de permanente levensverandering waarschijnlijk niet volhouden.

Maar goed... 'Lekker makkelijk lullen heeft die gozer', denk je nu misschien. Maar ik kan je zeggen. Ik ben er zelf geweest. Ik was een vatsige, zeg maar gerust vette, kerel van over de 126 kilo. Nu weeg ik 95 kilo, en ben ik zo goed als afgetraind. Dit komt natuurlijk niet alleen maar door mijn 'wonderdieet', maar ook doordat ik veel sport, maar geloof me: voeding is ontzettend belangrijk. Of je nu sport of niet.

Laten we beginnen. Ik richt mij in deze tekst vooral op vetverbranding en afvallen. Weet dat er voor elk doel (sommigen willen juist aankomen) een levensstijl bestaat.

Diëten is geen straf
Het belangrijkste: ga het dieet niet zien als iets tijdelijks en als een straf. Dat is namelijk niet de bedoeling. Je dieet, of beter gezegd, je voedingspatroon gaat permanent veranderen. Met andere woorden, het leven moet wel leuk blijven. Geniet dus ook gewoon in het leven van lekkere dingen. Maar doe dat op door jou daarvoor vrijgemaakte momenten. Jij bent immers de baas over wat er bij jou naar binnengaat. Niet iemand anders of dat evil verslaafde stemmetje in je hoofd die vette meuk wilt.

Junkdag
Heb één keer in de week een junkdag. Op die dag let je totaal niet op je eten en snoep je wat je wilt. WOEHA! Daarmee wordt je voedingspatroon leefbaar en heb je iets om naar uit te kijken tijdens de strakke voedingsdagen. Als je één dag te weinig vindt, wat ik mij vooral in het begin goed kan voorstellen, dan ga je gewoon lekker het hele weekend los. Probeer echter de vrijdagavond wel je aan je voedingspatroon te houden. Want anders gaat het afvallen wel erg traag.

Een hoop mensen geloven het nut van de junkdag niet, maar deze junkdag is essentieel voor je voedingspatroon! Behalve dat je patroon er leefbaar van wordt, voorkomt het namelijk ook dat je lichaam kan wennen aan je voedingspatroon. Opeens moet je verbranding namelijk heel hard gaan werken. Het lichaam schrikt zich de krampen en dat is precies de bedoeling. Zo went die nooit aan je voedingspatroon waardoor het afvallen zo lang mogelijk doorgaat.

Doordeweeks moet je je zeker de eerste 10 weken strak aan het voedingspatroon houden (inclusief de junkdagen!). In deze 10 weken ga je namelijk je lichaam 'herprogrammeren'. Als je die 10 weken volhoudt, is de stap om dit voedingspatroon permanent vol te houden niet zo groot meer. Sterker nog. Na 10 weken ben je dit gewend, en zal je lichaam zelfs aangeven dat hij het nodig heeft. Hoe dit voelt kom je vanzelf wel achter. :-)

Na die 10 weken kun je af en toe wel eens 'zondigen'. Door je voedingspatroon en je versnelde spijsvertering kun je dat namelijk beter hebben. Een gebakje van een jarige collega bijvoorbeeld. Een lekker zakendiner. Dat soort onzin. Echter, je moet het natuurlijk wel ALTIJD in de gaten houden en niet totaal los gaan. Drie zakendinertjes in de week is te veel van het goede.

Vaste tijdstippen om te eten
Het belangrijkste is compleet en vaak eten. Het is de bedoeling je verbranding te versnellen. Dat betekent dat zodra je wakker wordt, je verbranding aan het werk gezet moet worden en dat deze heel de dag wat te doen moet hebben. Als je 4 uur niets eet kweek je een ontzettend hongergevoel met als gevolg dat je te veel in één keer eet. Dat moet je te alle tijden voorkomen. Dus ook al heb je geen honger (denk je), gewoon op de vaste tijdstippen wat eten. De verbranding moet gevoerd worden. Op een gegeven moment gaat je lichaam vanzelf aangeven dat het weer etenstijd is.

Met compleet eten bedoel ik alle bouwstenen die je lichaam nodig heeft. Denk aan vleeswaren, groente en zuivel. Alles wat je lichaam niet binnen krijgt wordt gecompenseerd met VET. Als je compleet eet, hoeft je lichaam niet te compenseren en stoot die vet af. Zo komt er geen nieuw vet bij en poep je dat doorgaans gewoon uit. Erg handig. Eet je dus een keer vette shoarma (doe maar niet doordeweeks), eet er dan ook zeker die 200 gram groenten bij. Dan wordt er minder vet van die shoarma opgenomen door je lichaam.

Voorbeeld voedingspatroon
Goed. Ik ga je nu een voorbeeld voedingspatroon geven voor een doordeweekse dag. Daarna volgen er wat tips die mij erg geholpen hebben en het zijn zaken waar je zeker rekening mee moet houden. Maar nu eerst het voedingspatroon.

Begin van de dag. Ik ga voor het gemak uit van 8 uur s'ochtends.

8 uur s’ochtends:
Een glas Hero fruitontbijt. In plaats daarvan kun je ook een glas verse jus d'oranges nemen en een stuk fruit zoals bijvoorbeeld een banaan.

9 uur of zodra je op je werk bent:
Neem 2 bruine boterhammen met magere vleeswaren. Denk hierbij aan kipfilet, kalkoenfilet, casselerib, fricandeau, rookvlees. Kaas is behoorlijk vet en kun je beter niet nemen. Als je toch graag kaas wilt, neem dan 20+ kaas. Deze is wel wat pittiger maar bevat veel minder vet. Aanvullend kun je eventueel 250 gram 0% vet kwark of yoghurt nemen van Optimel. Is goed voor je zuivel en er zitten veel eiwitten in. Kwark eten is vaak het moeilijkst in te passen in je dagritme. Dus hier zul je creatief in moeten zijn. Echter kun je het ook gewoon niet doen. Maar weet wel dat je lichaam ook zuivel nodig heeft. (een glas melk of magere drinkyoghurt kan een gemakkelijke vervanger zijn maar is lang niet zo voedzaam als de kwark en yoghurt.)

Daarna elke 2,5 a 3 uur een maaltijd van 2 boterhammen. Dit komt op een normale doordeweekse dag neer op nog 3 van deze maaltijden. Namelijk:

11:30 uur:
2 bruine boterhammen met mager beleg. Als je boter gebruikt, neem dan Bertoli of beter de Z-merk variant Mediterrane. Is goedkoper en je krijgt meer. Daarnaast bevat het nog minder vet ook.

14 uur:
Weer 2 bruine boterhammen. Eventueel weer met 250 gram kwark of yoghurt. Als je dit niet neemt, is het misschien handig nog iets anders voedzaams te nemen. Yoghurtdrink ofzo.

16:30 uur:
2 bruine boterhammen en een stukje fruit. Manderijn, appel, ananas in blik (let op! Wel op zijn eigen sap! Niet op siroop!), kiwi. Een banaan is misschien niet zo handig. Sowieso kun je maar beter 1 banaan per dag eten. Dit is je laatste broodmaaltijd van deze dag.

18-19 uur:
In ieder geval 200 gram groenten! Weeg het af desnoods. Mag ook meer groenten zijn. Neem vooral groenten die je lekker vindt. Je dieet is immers geen straf. Neem er 150 gram rijst of pasta (na gekookt te zijn) of 3 aardappelen bij. Verder een mager stuk vlees van ongeveer 100 gram. Ga je voor spierbouw, dan kun je beter meer nemen, maar ik ga gewoon even uit van een eerste stap in de verandering van je voedingspatroon. Met een mager stuk vlees bedoel ik: biefstuk, tartaar, ontvelde kip of kalkoen. In plaats van vlees kun je ook vis nemen. Is hartstikke goed voor je. Denk bijvoorbeeld aan witte vissoorten of aan een stuk Tonijnsteak. Het beste neem je geen gepaneerde vlees of vis. Daar zit namelijk allerlei meuk in waar je niks aan hebt. Als je gehakt wilt, dan alleen mager gehakt en dit gebakken in zijn eigen vet. (Gehakt is heel vet) Bak andere vlees of vis altijd in een beetje olijfolie.

21:30-22 uur: Afhankelijk van hoe laat je naar bed gaat. Ga je vroeg. Doe het dan om 21:30 uur. Anders om 22 uur. Een stuk fruit. Denk hierbij aan een appel of sinasappel. Geen banaan! Dit is je laatste maaltijd voor de dag.

TIPS:
Mocht je merken dat je toch nog regelmatig overdags een hongergevoel hebt, neem dan een boterham extra op één of meer van de eetmomenten. Dit is voor iedereen persoonlijk. Hierin zul je dus je draai moeten vinden. Ook zul je merken dat je lichaam vanzelf gaat aangeven wanneer je honger hebt. Negeer dit gevoel niet! Een hongergevoel is NIET GOED. Je lichaam gaat namelijk vet vasthouden als hij uitgehongerd wordt!

Stap over op LIGHTproducten! Met name light frisdrank. Iedereen heeft wel veel enge verhalen over Aspertaam, maar ondertussen rookt en drinkt men zich het schompes en werken ze met gemak een vette brok chocola naar binnen. Dus tja. Alles is relatief zullen we maar zeggen. Je kunt het natuurlijk ook proberen zonder lightproducten, maar weet wel dat er in heel veel producten heel veel suiker verwerkt zit. En dichtgeslibte aderen zijn net zo slecht voor je of misschien wel slechter dan Aspertaam. Relativeer dus en vind je eigen balans hierin. Doe wat voor jou goed voelt.

Wees ook kritisch op lightproducten. Niet alle lightproducten zijn ook echt licht. Goede voorbeelden zijn Light Chocomel en Light smeerkaas. Hier zit wel minder vet en suiker in, maar het is nog steeds heel slecht.

Koop Bewust! Wil je lekkere saus over je pasta? Neem dan alleen saus die gebaseerd is op gepureerde tomaten of andere groenten. Veel van de pastasauzen zijn volgestopt met suikers en vetten. Let daar op en vergelijk de producten ook onderling met elkaar.

Tegenwoordig wordt bewust eten best wel gepromoot. Een goede zaak. Gezonde producten zijn vaak in de supermarkt gemerkt met een 'bewuste/gezonde keuze’ logo. Deze voedingsmiddelen kun je over het algemeen gewoon nemen. Deze voldoen aan strenge gezondheidseisen.

In plaats van vleeswaren op brood kun je ook een gekookt ei nemen. Ook wel eens lekker voor de verandering.

Als je ook van plan bent meer te gaan sporten, zorg dan ook voor een goede multivitamine die je 2 keer per dag neemt. (s'ochtends en s'avonds) Als je namelijk sport heb je een grotere behoefte aan vitaminen dus ga lekker de drogist in en koop een complete multivitamine. Ikzelf heb hele dure multivitaminen van Solgar maar als ik jou was zou ik het in eerste instantie gewoon bij goede 'drogist' vitaminen houden.

Gezond eten is DUUR! Hou daar rekening mee. Fruit en groeten zijn duur en je zult merken dat magere producten meer kosten dan normale producten. Aan de andere kant. Je gaat veel minder ziek zijn en je fitter voelen. Zelfs als je er niet bij gaat sporten.

Mocht je een keer een zondige week gehad hebben of je weet dat die er aan komt. Ga dan een keer in die week extra sporten. Spinnen of RPM (fietsen) is een fantastische calorieverbrander. Hiermee kun je veel compenseren en dus schade beperken.

Veel water drinken is belangrijk. Ikzelf heb daar moeite mee, maar als je daar geen moeite mee hebt is het slim om zeker 2 liter water per dag te drinken. Hiermee voer je allemaal afvalstoffen af en gaat afvallen sneller.

Met brood bedoel ik natuurlijk BRUIN brood: bij voorkeur volkoren en of meergranen. Oerbrood is ook een goede. Ironisch genoeg is deze niet bruin, maar zit wel vol met goede dingen.

Als je meer energie wilt hebben op een dag en een lekkere zoete variatie zoekt, dan kun je ook twee boterhammen nemen met appelstroop in plaats van vleeswaren. Appelstroop zit vol langzame suikers (fruitsuikers, goede suikers dus) en ijzer. Is vooral voor sporters aan te raden. Echter zou ik er niet meer dan 2 boterhammen per dag van eten.

Verder:
Ik weet er wel veel van, maar ik ben geen gediplomeerd diëtist. Ga gerust met dit advies langs een diëtist of sportschoolleraar. Wellicht heeft die nog nuttige tips en/of aanpassingen voor jouw specifieke wensen. Ik weet veel maar ben zeker geen expert.

Misschien ben je wel heel enthousiast geworden, en waarschijnlijk wil je nu ook vaak naar de sportschool gaan. Dat zal in het begin waarschijnlijk gemakkelijker gaan omdat je dan nog enthousiast bent. Probeer in ieder geval 2x in de week te sporten. Vooral de cardio sporten verbranden veel calorieën. Echter moet je de krachtsporten ook niet onderschatten. De afterburn van krachtraining is veel langer dan die van cardiotraining. Afterburn is het nog naverbranden van calorieën na het sporten. Maar sporten is voor ieder heel persoonlijk. Ik hou zelf totaal niet van teamsporten en competitie. Ik zit dus goed bij Les Mills achtige groepslessen. Maar iedereen haalt andere geneugten uit sport. Hierin kan ik je dus niet goed adviseren.

Mocht je een keer geen zin hebben om te sporten. Dat is geen echte ramp. Als je maar vooral je voeding in de gaten houdt. Voeding heeft de grootste invloed op je lichaam.

Verwacht geen wonderen! Je bent niet na 2 maanden helemaal strak getraind. Dit proces zal echt wel een paar jaar duren, maar je zal op deze manier wel heel verantwoord afvallen, en je buik zal ook gewoon de kans krijgen mee te slinken. Niet zoals je bij sommige maagband mensen ziet die gelijk 10 kilo vel overhouden en dan weer een buikwandcorrectie nodig hebben. Nog iets anders. Je zult als je flink dik bent, altijd een buikflubbertje overhouden vrees ik. Die heb ik ook, ondanks dat ik ondertussen behoorlijk afgetraind ben. Daar kom je echt heel moeilijk vanaf als je eenmaal fors bent geweest. Dat is onze straf helaas.

Nog even over VET
Je hebt goede vetten en slechte vetten. Als vuistregel kun je aannemen dat plantaardige vetten goed zijn en de rest slecht. Is misschien wel wat kort door de bocht, maar is wel gemakkelijk te onthouden en het werkt. Bovenstaand voedingspatroon heeft weinig vet. Ook weinig goede vetten. Het kan zeker geen kwaad om dit op te vangen door ook twee boterhammen met pindakaas te nemen. Vooral de biologische pindakaas van Albert Heijn is erg smeuïg en goed.

Goed… Dat was het zo'n beetje. Als je echt serieus bent zou ik ook advies inwinnen bij een sportleraar of diëtist. Maar hiermee ga je echt wel een eind komen. MITS JE JE LEVEN PERMANENT AANPAST!

Als je vragen hebt, mag je me altijd een berichtje sturen via mijn hyves. Als ik niet ondergespamt wordt, zal ik ze ook beantwoorden. :-)

Aan alle dikkerds die dit willen proberen:

Ik wens jullie heel veel succes met dit nieuwe leven. Je hebt geen dieethypes of andere onzin meer nodig. Gebruik gewoon deze kennis en je gezonde verstand en dan komt het zeker weten goed.

Groeten van een ex-dikkerd die nog steeds van snoepen houdt. :-)

Lees verder>>

18 januari 2009

Boekrecensie: Burial van Neil Cross

Schuldgevoel laat zich niet begraven

Het Engelse gezegde mag dan 'Never judge a book by its cover' luiden, het is het omslag van Burial dat me nieuwsgierig maakte naar dit boek. Een in negatief afgedrukte zwart-wit foto van een auto die langs een verlaten landweggetje stilstaat. Onder de foto staat in vette rode letters de naam van de auteur geschreven, met daaronder in een vaag spookachtig lettertype de titel van het boek. Het omslag belooft mysterie met een bovennatuurlijke spanning. De inhoud van het boek maakt deze belofte meer dan waar.

Op een fatale nacht ontmoet Nathan de negentienjarige Elise op het feestje van zijn baas. Samen met Bob, een oppervlakkige kennis, rijdt hij Elise naar een afgelegen plek, alwaar Nathan en het meisje met elkaar vrijen. Wanneer Bob even later het meisje lichamelijk bevredigd, overlijdt ze aan wat op het eerste gezicht een toeval lijkt. Omdat de mannen bang zijn gearresteerd te worden voor moord, besluiten ze Elise ter plekke te begraven. Vanaf dit moment zal hun leven nooit meer hetzelfde zijn.

Schuld en boete
Schrijver Neil Cross volgt de stappen die Nathan onderneemt om met zijn schuldgevoel in het reine te komen. De vraag of hij en Bob met hun verschrikkelijke daad weg zullen komen, werpt een schaduw over iedere scène die na de dood van Elise volgt. De spanning loopt op wanneer Nathan contact probeert te krijgen met de oudere zus van Elise en steeds meer betrokken raakt bij haar familie. Van dichtbij ervaart hij welke schade de verdwijning van Elise in het leven van deze mensen heeft berokkend. Bij Bob, die al jaren een diepgaande interesse koestert voor het paranormale, nemen de schuldgevoelens bovennatuurlijke vormen aan.

Door het verhaal ga je je afvragen wat je zou doen wanneer je zelf in de ongelukkige schoenen van Nathan zou staan. Burial biedt je de kans om deze situatie op een veilige, maar intensieve manier te exploreren. Neil Cross, die zowel romans als televisiescripts pent, heeft met Burial een meeslepende, psychologische thriller vol vloeiende dialogen en kernachtige beschrijvingen geschreven.

Hier en daar gebruikt de auteur treffende metaforen. Zoals deze beschrijving van vier lijntjes coke op een spiegel: 'a cat's claw gash across his reflection'. In Burial eindigt Cross de korte hoofdstukken steevast met een cliffhanger of met een interessante observatie. Dit maakt het moeilijk de thriller neer te leggen. De bijna 300 pagina's zijn dan ook gelezen voordat je het weet.

Euro avant la lettre
Op één moment laat de auteur overigens wel een steekje vallen: Nathan reist in 1998 door Griekenland en betaalt daar met euro's – vier jaar voordat deze munteenheid geïntroduceerd werd. Nu heb ik een ongecorrigeerd proefexemplaar gelezen, dus waarschijnlijk is die fout er door de redacteur wel uitgehaald. Verder heb ik op dit spannende boek weinig aan te merken. Lezen dus.

Burial is 5 januari uitgekomen.

Cross, Neil. Burial.
Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-3141-1

Deze recensie verscheen ook op EeuwigWeekend.nl. Een Engelse versie verscheen op het blog van de ABC. Check it out.

Lees verder>>

17 januari 2009

Poken

Uit dagblad De Pers, vrijdag 16 januari 2009.


Een beetje ongelukkig gekozen vergelijking: nu krijg ik meteen een vieze smaak in mijn mond bij het fenomeen 'poken'. En ik maar hopen dat we met een nieuw jaar van het belachelijke woord 'swaffelen' af waren.

Lees verder>>

16 januari 2009

Azijnpissers

Uit de Volkskrant, zaterdag 10 januari 2009.

Ik snap nooit zo goed waarom mensen omwille van een cartoon die hen niet bevalt meteen hun abonnement opzeggen. Daar kun je toch ook gewoon overheen lezen?

Lees ook:

Lees verder>>

15 januari 2009

Hamster-posse

Daarom durf ik de Albert Heijn niet meer in.

Lees verder>>

14 januari 2009

Foto: Hollandse lucht


De Afsluitdijk, zaterdag 3 januari 2009.

Lees verder>>

12 januari 2009

Zelfbeeld van het beeldverhaal

Strips zijn meer dan alleen kinderverhaaltjes, maar in Nederland denkt men bij 'strips' toch vaak eerst aan Suske & Wiske en Donald Duck. Er moet anders naar het medium gekeken worden, vinden stripmakers en uitgevers.

Samen met collega Jean-Marc van Tol luidde stripmaker Hanco Kolk recent de noodklok in NRC Handelsblad. In het stuk stellen de makers dat striptekenen in Nederland een liefhebberij is geworden omdat een serieuze kunstopleiding om nieuw talent te ontwikkelen ontbreekt. Ze vrezen dat het beeldverhaal als kunstvorm uit het cultuurlandschap zal verdwijnen. De Nederlandse strip wordt niet serieus genomen.

Volgens Mourice Plusquin, pr-manager voor onder andere de stripsector, ligt de oorzaak hiervan bij de makers en uitgevers zelf. Hij ziet stripboeken als een commercieel product dat je aan de man moet brengen. 'Het gevoel dat makers en uitgevers zelf meegeven aan een product, is verantwoordelijk voor hoe men het werk ziet. Je strip voorzichtig ergens tussenschuiven in de hoop dat iemand het oppikt, werkt niet.' Kolk (S1ngle, Meccano, Gilles de Geus) is het deels met Plusquin eens, maar ziet vooral de lethargische houding van de boekhandelaren als oorzaak: 'In Nederland overheerst bij boekhandels een vooringenomenheid waar het strips betreft. Boekverkopers zijn bang dat ze met het verkopen van strips alleen Suske en Wiske-lezers zullen trekken. Als je van handelaren maar lang genoeg hoort dat het helemaal niets is wat je maakt, dan ga je dat zelf geloven. Het zelfbeeld van de Nederlandse stripmaker is hierdoor onnodig laag, terwijl er heel veel talent is.'

Het is duidelijk dat de reputatie van het stripverhaal beter kan. Hoog tijd om het medium te legitimeren en als ware kunstvorm te erkennen. Niet toevallig zien we stripplaten vaker in musea hangen. Vorig jaar hield het Joods Historisch Museum de expositie 'Superhelden en Sjlemielen' en in de expositie 'Strip & Kunst' in Singer Laren werden de paralellen en verschillen tussen strips en kunstwerken benadrukt. Plusquin was initiatiefnemer van de expositie: 'Ik wilde bij mensen de perceptie van strips veranderen en het medium een ander podium bieden dan alleen de stoffige kraam op de rommelmarkt.'

Kunstig
Is het label kunst aan strips plakken dé manier om het medium te legitimeren of zijn strips toch geen kunst?
Jean-Marc van Tol, tekenaar en medeauteur van Fokke & Sukke: 'Strips zijn natuurlijk nooit an sich kunst. Maar wat je er als stripmaker mee kunt doen is wel kunstig. In iedere strippagina zit werk en vernuft. In die zin is iedere strip wel weer kunst.' Plusquin: 'De striptekenaar is net als een schrijver een scheppend mens. Iemand die met de strip een oorspronkelijk verhaal creëert.' Toch noemt hij strips liever volkskunst: 'Een stripboek is geen Karel Appel. Ik vind strips net zo goed kunst als klassieke muziek of punk.'

Mara Joustra, redacteur bij uitgeverij Oog & Blik en kunstenaar in opleiding, vindt dat een strip een kunstwerk kan zijn, zolang het werk 'bepaalde kwaliteiten heeft en de tand des tijds doorstaat.'

Kolk ziet de strip als een hybride medium: 'Strip bevindt zich tussen beeldende kunst en literatuur. De toepassingen zijn zo veelvoudig, dat je niet kunt zeggen dat strip kunst is. Er zijn strips die kunst of literatuur zijn.' Als voorbeeld noemt Kolk het werk van de Italiaanse stripmaker Lorenzo Mattotti. 'Iedere pagina van die man is een kunstwerk, en is grafisch en verhalend van een hoog niveau. Bij zijn strips ervaar ik hetzelfde als ik een mooi schilderij zie of een goed literair boek lees.' Van Tol valt hem bij: 'Het mooie aan strips is dat je een boek leest dat je ontroert. Of dat je moet lachen of iets leert. Dan vind ik het al kunstig genoeg om er het predikaat kunst op te plakken.'
Kolk: 'Met Meccano: De Ruwe Gids wilde ik er alles uithalen wat erin zit, maar of het kunst heeft opgeleverd is aan de lezer. Als mensen erdoor geraakt worden, dan is het kunst.'

Graphic novel
Toch heeft Van Tol zijn bedenkingen bij strips in een museum: ' Op het moment dat een strip in het Singer Museum hangt, schiet hij eigenlijk zijn doel voorbij. Een strip moet gewoon te lezen zijn in een boekie of desnoods via internet. Het moet in de boekwinkels liggen of in de krant staan als een dagelijks geintje. Dan hebben strips een functie.'

Kolk is het daar mee eens omdat volgens hem strips uit twee aspecten bestaan, namelijk beeld en tekst: 'Een strip is a priori een verhaal dat je leest. Als je een strip aan de muur hangt, dan zie je nog maar één aspect. Dan is het geen strip meer maar een stuk grafiek.'

De graphic novel, de beeldroman voor een volwassen publiek, is in opmars. De laatste jaren zijn verschillende graphic novels en stripbewerkingen van literaire romans uitgegeven. In november verscheen het eerste nummer van Eisner, een tijdschrift met korte literaire stripverhalen. Gaat de strip dankzij de graphic novel serieuzer worden genomen?
Joustra denkt van wel: 'De term strip heeft als associatie een kinderboek te zijn. Wanneer je een stripboek een graphic novel noemt, dan worden het werk en de maker veel serieuzer genomen. Graphic novels worden behandeld in de boekenbijlage in de krant, strips nagenoeg niet.'

Volgens Joustra is er ook een belangrijk verschil tussen strips en graphic novels: 'Een graphic novel is een werk waarvan de tekst en beeld niet los van elkaar kunnen bestaan. Je kunt het boek niet begrijpen zonder het plaatje én de tekst te lezen. Een strip kun je volgen door alleen naar de plaatjes te kijken.'
Van Tol: 'Wij lezers hebben de neiging om de dingen die wat moeilijker zijn en voor volwassenen zijn bedoeld als kunst of kunstig te bestempelen – zeker als deze wat meer eeuwigheidswaarde hebben. Als het werk een beetje pulp is dan zeggen we: "Dit is voor kinderen."'

Libris
De beeldroman Verder van Marc Legendre is de eerste stripnominatie voor de Libris Literatuurprijs. Is deze nominatie een stap in de goede richting?
Plusquin vindt de nominatie overbodig: 'Er worden ieder jaar heel veel boeken uitgegeven. En dan moeten wij daar weer met onze stripjes tussen gaan zitten. Strips verdienen een eigen podium en eigen prijzen, zoals de Stripschapprijs.'
Kolk juicht de Libris-nominatie juist toe: 'Strips en literatuur vertellen een verhaal. Dat dit bij strips visueel gebeurt, maakt verder niet uit. Overigens vond ik Verder een prachtig boek, al was men er in de stripwereld over het algemeen niet over te spreken.' Joustra ziet de nominatie ook als een kans voor het stripverhaal: 'Het opent de mogelijkheid voor toekomstige juryleden om weer een graphic novel te kiezen.'

Fragment uit Verder.


Met exposities, mooie graphic novels en Libris-nominaties zijn we er echter nog niet. Om het publieke imago van de strip bij te stellen is groot geschut nodig. Plusquin: 'De volwassen strip wordt nu niet goed aan de man gebracht, dat moet je doen met een grootse publiciteitscampagne. Breng per jaar de helft minder titels uit en steek het overgebleven geld in promotie.' Joustra: 'Natuurlijk verdient de strip meer aandacht. Veel uitgevers proberen het medium onder de aandacht te brengen door mooie uitgaven te maken en een uitgebreid persbeleid te voeren. Maar de media moeten het wél oppikken.'

Dit artikel schreef ik voor en verscheen in de VPRO Gids #2 (10 januari t/m 16 januari 2009).

Lees ook:

Lees verder>>

10 januari 2009

Spiderman ontmoet Barack Obama

In Amazing Spider-man #583 zal het webhoofd de aankomende president van Amerika ontmoeten. Barack Obama is een groot fan van Spiderman.

De comic is geschreven door Zeb Wells en getekend door Todd Nauck en Frank D'Armata. In dit nummer van Spiderman is Peter Parker aanwezig bij de inauguratie van Barack Obama. Veel over de plot geeft Marvel op dit moment natuurlijk niet vrij, maar in ieder geval zal de schurk Chameleon zich uitgeven voor de aankomende president.

De aankomende president op de cover van Spiderman klinkt als een marketing truc. Toch ziet uitgever Joe Quesada dat niet zo en claimt dat Marvel een ode wilde brengen aan een grote Spidey-fan. Een vriendschappelijk knikje van de ene nerd naar de andere dus, zegt Quesada: 'The future commander in chief of our country is actually the future Nerd-and-Chief. We have a geek in the White House!' Natuurlijk gaat dit nummer heel goed verkopen. Het zal uitgeverij Marvel geen windeiren leggen. Spidey meets Barack Obama komt 14 januari uit.

De premisse van de Spidermanverhalen - With great power comes great responsibility - geldt natuurlijk net zo goed voor het webhoofd als voor de machtigste man van de wereld in het Witte Huis. Misschien is Obama daarom zo'n fan van Spidey.


Overigens is Obama niet de eerste president die in een Marvel-strip voorkomt. George Bush kwam de laatste jaren regelmatig voor in de strips van Iron Man. Maar goed, Tony Stark was dan ook in dienst van gekke George.

Bron: CBR

Lees ook:

Lees verder>>

09 januari 2009

Dick Maas boos op het Filmfonds

Hoewel de gemoedstoestand van de Nederlandse filmmaker Dick Maas me over het algemeen koud laat, wilde ik toch graag het net binnengekomen nieuwsbericht met je delen.

Regisseur Dick Maas en producent Tom de Mol weigeren acte de presence te geven bij de uitreiking van de 'Stimulans Voor Succes Prijs', voor hun film Moordwijven, uit onvrede met het huidige beleid van het Filmfonds. Dick Maas: 'We weigeren mee te doen aan een poppenkast ter meerdere glorie van het Filmfonds, terwijl we op hetzelfde moment verwikkeld zijn in rechtzaken en beroepsprocedures tegen datzelfde fonds.'

Wat blijkt: volgens producent Tom de Mol zijn bepaalde filmprojecten van hem en Maas door het Filmfonds afgewezen op 'onheuse gronden'. Hij meldt dat de twee nieuwe speelfilms van Dick Maas, Sint, een actie-thriller over een moordende Sinterklaas en De Rekening, een psychologische thriller met Pierre Bokma en Gijs Scholten van Aschat, dreigen te stranden door het zwalkende beleid van het filmfonds. Maas: 'We voldoen aan alle regels en toch krijgen we niet de noodzakelijke bijdrage voor Sint. We worden gedwongen weer naar de rechter te stappen. Het is allemaal zonde van de tijd en energie.'

Naar verluidt werd Moordwijven drie keer afgewezen voor subsidie. Het Filmfonds tastte pas in de buidel na een aangespannen beroepsprocedure.

Rechterlijk bevel
Opmerkelijk is het volgende citaat uit het persbericht: Tom de Mol: 'Bestuur en directie passen regels volkomen willekeurig toe en onze projecten worden steevast op onheuse gronden afgewezen. Ook de Stimulans Prijs vond pas doorgang nadat we een advocaat hadden ingeschakeld.' Dus als ik het goed begrijp hebben de heren een procedure aangespannen om deze prijs te krijgen vanwege het succes van de film Moordwijven en nu weigeren ze de prijs tijdens het feestje aan te nemen. Ik zeg: interessante pr-truc. Want helemaal weigeren doen ze deze prijs waar 75.0000 euro aan verbonden is, niet. Ze zullen het Fonds verzoeken de prijs op te sturen. Maas: 'We zijn wel boos, maar niet gek.'

De 'Stimulans Voor Succes Prijs', wordt 12 Januari uitgereikt tijdens de Nieuwjaarsborrel van het Nederlands Fonds voor de Film.

Tot slot
Niet iedereen mag zomaar financiering voor zijn filmproject aanvragen. Daar bestaan bij het Fonds allerlei regels voor. Op de site van het Filmfonds staat dat 'Aanvragen worden beoordeeld door deskundigen. Voor iedere filmcategorie is een aparte commissie. De staat van dienst van de makers, de kwaliteit van het scenario, en de vertoningsvooruitzichten zijn de belangrijkste criteria. Het Fonds wil een zo groot mogelijke verscheidenheid aan filmsoorten en -genres stimuleren.'

Zou het misschien kunnen dat, ondanks het feit dat de films van Dick Maas succesvol zijn wat betreft het bioscoopbezoek, de deskundigen van het Filmfonds de kwaliteit van zijn scripts onder de maat vinden en daarom geen subsidie toekennen?

Lees verder>>

08 januari 2009

Ziekehond RIP?

Bladerend door het boekje Ziekehond, volume 1, kan ik een schaterlach niet onderdrukken. Ik heb alle ongein al een keer voorbij zien komen op de site, maar het merendeel heeft nog niets aan kracht ingeboed. Waar de grap te flauw voor woorden is, zorgt de illustratie alsnog voor het gewenste effect.

Paul Stellingwerf is het 'brein' - als je het zo kunt noemen - achter Ziekehond.nl. Laatst had de stripmaker het allerlaatste exemplaar voor me klaar liggen. Mét gesigneerde tekening op het schutblad. Het boekje, dat ergens in 2008 verscheen, is een bundeling van de beste cartoons van ruim twee jaar Ziekehond.nl. En een waardig afscheid zo blijkt, want de site is sinds Halloween 2008 niet meer van een update voorzien. Stellingwerf is bezig met andere stripprojecten.

Tekening: Paul Stellingwerf, gereproduceerd met toestemming van de auteur.
Want pas op: hij heeft rechten gestudeerd!

In de vroege dagen van de site schreef ik een recensie over de cartoons. Hier een stukje daarvan:

De cartoons schipperen in de regel tussen het melige en het onsmakelijke. Zeke heeft een voorkeur voor vieze grappen en afgerukte ledematen. Enige seksuele frustratie lijkt als ruis altijd op de achtergrond aanwezig. Door de cartooneske stijl worden de strips echter nergens wrang. Ook gaat de tekenaar nooit te ver. Tekst en beeld vormen samen de grap, al roept de tekenstijl al vaak een glimlach op.

De strips zijn getekend in een vloeiende stijl met een zelfverzekerde lijn. Deze vrolijke cartoonstijl sluit goed aan bij de verbeelde inhoud en is door de ronde lijnen goed van een beeldscherm af te lezen. Niet geheel onbelangrijk voor een webcomic. De consequente hand van de tekenaar biedt enig houvast in de wisselende thematiek, waarin geen vaste personages terugkomen. Het is iedere week weer verrassend wie er nu weer op de hak genomen gaat worden.

Nou ja, de gehele recensie is hier te lezen. Ziekehond, volume 1 zal een eervolle plek krijgen op de boekenplank. En mocht de site nooit meer ververst worden: Rest In Peace, ZiekeHond!

Lees ook:

Lees verder>>

06 januari 2009

Marq denkt door: Een interview met Marq van Broekhoven

'Als het echt ijdelheid was geweest dan had ik mezelf wel beter getekend.'

Stripmaker Marq van Broekhoven denkt wat af. In het tweede album Marq Denkt verstript hij wederom overpeinzingen en jeugdherinneringen. Autobiografische strips, zijn ze pure ijdelheid of levert al dat navelstaren nog leuke verhaaltjes op?

Van Broekhoven is bij het grote publiek vooral bekend door zijn strip Peer de Plintkabouter. De strookjesstrip over de obstinate stripkabouter stond voorheen onder andere in de gratis krant Metro, totdat er te veel boze brieven bij de redactie binnenkwamen. Ook verscheen Peer een jaar in De Telegraaf en in stripalbums. Ander werk van Van Broekhoven, met Anton Damen als co-auteur, is de stripreeks over Fritz Pitz en het horrorsprookje Bubbels. De verhalen van Marq Denkt zijn echter van een heel ander slag. Het zijn persoonlijke relazen.

Marq Denkt gaat over een jeugdherinnering of wat me op dat moment bezighoudt,' vertelt de tekenaar en basisschooldocent. Waar denkt Van Broekhoven dan zoal aan? In het tweede album denkt hij aan een oud filmproject over moordlustige toiletpotten, het maken van een dagboekstrip, zijn gezin, aan de monsters waar hij als kind bang voor was en hoe lastig het is om "nee" te verkopen aan vertegenwoordigers. Het einde is nog lang niet in zicht: 'Ik heb een hele waslijst aan onderwerpen. Die lijst groeit sneller dan ik die kan verstrippen.' Van Broekhoven heeft een voorkeur voor het verhalen van jeugdherinneringen: 'Het leukste eraan is dat als je eenmaal begint, er weer van alles bovenkomt. Ik moet wel oppassen dat de verhalen niet alle kanten op meanderen.'

IJdel duurt het langst
Autobiografische en dagboekstrips zijn – net als de meeste weblogs overigens – natuurlijk pure ijdelheid, toch? 'In mijn geval zeker. Ik vind mezelf interessant genoeg om een strip over te maken,' bekent Van Broekhoven. 'Maar ik geef ook een draai aan die ijdelheid, want de strip bevat genoeg zelfspot. Als het écht ijdelheid was geweest dan had ik mezelf wel beter getekend.'

Zoals we van autobiografische strips mogen verwachten, zijn de verhalen in Marq Denkt verankerd in de werkelijkheid; ze behandelen vaak herkenbare situaties. Wat de strips van Van Broekhoven onderscheidt van andere dagboekstrippers is zijn unieke blik op de wereld. Het zijn vooral zijn gevoel voor humor en Van Broekhovens sarcastische visie die de verhalen op een hoger plan tillen en de moeite waard maken.

Mislukkingen
Van Broekhoven zet zichzelf graag neer als antiheld. Veel van de verhalen gaan over zijn mislukkingen en de pech die hij op zijn levenspad aantreft. Zo wordt hij in een van de verhalen uit Marq Denkt # 2 pas door de redactie van stripmagazine Myx gevraagd een dagboekstrip te maken als de "echte tekenaar niet kan". Omdat Van Broekhoven de opdracht wereldkundig heeft gemaakt, is iedereen op zijn hoede. Er gebeurt daardoor niets noemenswaardig om te verstrippen.
Ook het filmproject Obstipation, dat verhaal over die moordlustige toiletpotten, werd nooit afgemaakt. En als de tekenaar wordt gevraagd als sneltekenaar bij een stripquiz tijdens het evenement Strips in Stereo, vallen weken voorbereiding in het water doordat hij ziek wordt. Al deze verhalen gaan dus over wat had kunnen zijn, maar door een speling van het lot nooit is gebeurd.

Astrale koorden
In een van de overpeinzingen in het tweede album stelt Van Broekhoven zich erg kwetsbaar op. In 'Marq Denkt niet normaal meer' beschrijft hij het moment waarop hij opeens vreemde "darmvormige tentakels" uit de kruinen van zijn collega's zag komen. Deze worden ook wel astrale koorden genoemd en zijn verschillend van kleur. Van Broekhoven zag de koorden als een soort wegwijzers. 'Ik begon zelf te interpreteren wat de kleuren zouden betekenen.' In de strip meent hij te kunnen zien wanneer een jongen en meisje soulmates zijn. Ook wijst hij een sollicitante af omdat haar koord er troebel uit ziet. In de film Donnie Darko (Richard Kelly, 2001) ziet de hoofdpersoon de astrale koorden ook. Van Broekhoven refereert aan deze filmscène in zijn strip, maar benadrukt dat hij de koorden zag voordat hij ooit van de film had gehoord.Uiteindelijk raakte Van Broekhoven overspannen van de astrale koorden en zat een halfjaar thuis.

De stripmaker heeft er geen moeite mee om dat soort privé-gebeurtenissen publiekelijk te maken. Saillant detail is dat niemand in zijn directe omgeving een opmerking durfde te maken over deze strip. 'Dat viel me wat tegen. Ik heb de astrale koorden daarom ook getekend op het omslag. Ik wilde het verhaal uitlichten en iets mysterieus op de cover hebben.'

Niets dan de waarheid?
Van Broekhoven zweert dat alle verhaaltjes werkelijk zijn gebeurd. 'Maar ik dik het hier en daar wel een beetje aan natuurlijk.' Dat niet alleen, de stripmaker schijnt ook niet zo'n best geheugen te hebben. 'Dat wordt wel eens in mijn omgeving gezegd,' bekent hij met brede grijns. 'Ik maak de strip zoals ik me de voorvallen herinner, dus daar kunnen best foutjes in zitten. Ik herinner me dingen vaak mooier of interessanter dan dat ze werkelijk waren.'

Dichterlijke vrijheid komt in de beste autobiografische strips voor. De toch vaak saaie werkelijkheid moet immers een onderhoudend verhaal opleveren. Net als de verhaaltjes, is de vrije, krasserige tekenstijl die Van Broekhoven voor Marq Denkt gebruikt (en waar je van houdt of niet) een constructie. De stijl suggereert dat de tekenaar alles spontaan op papier heeft gekwakt, maar in werkelijkheid schets hij de tekeningen in grote lijnen eerst in potlood. 'Het is een beetje een fake stijltje,' geeft hij toe. 'Ik ga over rechte lijnen nog eens krassen om de lijn zoekend te maken.'

Gevraagd naar welk publiek hij voor ogen heeft voor Marq Denkt, antwoordt Van Broekhoven de verhaaltjes vooral voor zichzelf te maken: 'Ik ga ervan uit dat het plezier dat ik er zelf van heb, is af te lezen aan de strip en dat anderen er daardoor ook plezier aan beleven.' De lezer zij overigens wel gewaarschuwd, want een groot deel van de verhalen refereert aan films of speelt zich af in de Nederlandse stripwereld. Ook het maken van strips is een veelvoorkomend thema. Deze verhalen zullen vooral de lezers boeien die daarin geïnteresseerd zijn.

Hoewel Van Broekhoven het tekenen van Marq Denkt leuker vindt dan het maken van strookjesstrips, heeft hij ook de ambitie om van de Plintkabouter een lang verhaal van 44 pagina's te maken: 'Uiteindelijk ben ik toch vooral een verhalenverteller, geen grappenmaker.'

Van Broekhoven, Marq. Marq Denkt #2
Uitgeverij Silvester
ISBN: 978-90-5885-328-8

Dit interview verscheen ook op EeuwigWeekend.nl.

Lees verder>>

04 januari 2009

TV-portretten

Oké, ik geef toe: ik kijk vooral televisie uit verveling. Vaak zit ik te tekenen of staar ik als een zombie naar de talking heads op het scherm. En soms maak ik een foto.

Nederlandse televisie is perfect om het laatste uurtje van de dag nog even te ontspannen, met het verstand op nul. Ik vermaak me prima met De Wereld Draait Door en de gezellige mannen van Pauw & Witteman. Al fungeren ook zij vaak meer als ruis op de achtergrond. Het hangt vooral van de gast af of een talkshow me boeit of niet.

Onderstaande portretfoto's maakte ik tijdens het kijken van de bovengenoemde programma's. Soms is het oordeel van de camera, en vooral van de sluitertijd, genadeloos. En zo nu en dan levert een druk op de knop een strak plaatje op.

Candy D. toont het resultaat van een levenlang op de sax blazen.


Femke Halsema doet een Betty Boop.


Ellen is dit weekend gaan vissen.


Albayrak lijkt bezeten.
Of: Albayrak doet een Verdonk.


Seedorf doet een staarwedstrijd met Paul Witteman...

..Witteman wint.

Van Nieuwkerk hypnotiseert goudvissen op afstand...

...Barend, Pauw en Hendriks zijn ervan onder de indruk.

Lees verder>>

02 januari 2009

Overpeinzingen op nieuwjaarsdag


Met een paar vette oliebollen, The Dark Knight op dvd, een snufje Top 2000 en knallend vuurwerk boven de stad werd 2008 afgesloten. Geen Youp, geen Guido.

Het nieuwe jaar goed beginnen door even uit te waaien. Dat voornemen bracht L. en mij op nieuwjaarsdag in het bos- en duinlandschap in Schoorl. Hier en daar wit besneeuwde heuveltoppen. Op sommige momenten waande ik me even in het buitenland. Een illusie die snel verbroken werd door gillende en jengelende kinderen die in grote getalen voorbij dromden. Ik besloot voor de tigste keer nooit aan het ouderschap te doen en zette opgelucht de wandeling voort. 'All is quiet on New Year's Day?' Niet in Nederland, Bono.

In de stilte was er ruimte voor contemplatie. Er moet veel gaan gebeuren dit jaar. Op professioneel vlak moeten er een paar belangrijke knopen worden doorgehakt, maar ook in de privé-sfeer. Ik moet een nieuw huis vinden. Het liefste ergens in de Randstad. En wat te doen met dit weblog? Vind ik het bloggen echt nog zo leuk als in het begin? Diverse schrijf-, internet- en videoprojecten eisen hun tijd op. En ik wil dit jaar meer gefocust werken en leven. Het bloggen daarom maar op een lager pitje gaan zetten?

Na de wandeling was ik er nog niet uit. Niet erg, ik had nog een heel jaar om de dingen op een rijtje te zetten. In ieder geval begon dit nieuwe jaar met een flinke dosis frisse lucht.

Gerelateerd: 2009.

Lees verder>>

01 januari 2009

2009

We turven er weer een jaartje bij
Een streepje voor jou en een streepje voor mij

Lees verder>>